De klimaatcrisis is het belangrijkste verhaal dat ooit verteld is. Het heeft helden en schurken, momenten van genialiteit en decennia van falen, genegeerde waarschuwingen en gemiste kansen. Het heeft een cast van duizenden — wetenschappers, activisten, politici, dromers, ontkenners — en een deadline die steeds dichterbij komt. Waar het soms aan heeft ontbroken is een ingang. Een deur die vertrouwd genoeg aanvoelt om door te lopen, menselijk genoeg om je iets van aan te trekken, en urgent genoeg om je 's nachts wakker te houden.
CLIMATE GOALS is die deur.
Een langlopend kunstproject dat loopt tot minimaal 2030 — in lijn met de doelstellingen van het Klimaatakkoord van Parijs — vertelt CLIMATE GOALS het verhaal van de klimaatverandering via voetbal.
Elk object in de reeks neemt een moment, een beweging, een persoon of een keerpunt in de geschiedenis van de klimaatcrisis en herdenkt het door de taal van het mooiste spel ter wereld. Fysieke objecten en digitale werelden. Shirts en spelerspagina's. Sjaals en statistieken. Het stadion als podium voor de meest bepalende wedstrijd in de geschiedenis van de mensheid.
Voetbal is bewust en zorgvuldig gekozen. Geen enkele culturele vorm reikt verder, beweegt sneller, of spreekt vloeiender over grenzen, talen en generaties heen. Voetbal begrijpt loyaliteit en verraad, grote kansen en reddingen in de laatste minuut, het gewicht van de geschiedenis en de hoop op de volgende wedstrijd.
Dit zijn precies de termen waarin het klimaatverhaal verteld moet worden — niet als een verre wetenschappelijke abstractie, maar als iets met iets te verliezen. Iets met een stand. Iets waarbij het resultaat er nog steeds toe doet.
Elk object in de CLIMATE GOALS reeks is zowel een kunstwerk als een daad van herinnering — een manier om de mensen en momenten te eren die ons begrip van de planeet waarop we leven hebben gevormd, en een herinnering dat de wedstrijd nog lang niet voorbij is. De reeks groeit jaar na jaar, object na object, tot 2030. Sommige objecten kijken terug. Sommige kijken vooruit. Allemaal stellen ze dezelfde vraag die het klimaatdebat al sinds de jaren 70 achtervolgt: voor welk resultaat spelen we eigenlijk?
Het eerste object is The Club of Rome. De aftrap was vijftig jaar geleden. We spelen nog steeds in de verlenging.
