Mijn Klimaatstreepjescode omvat veertig collages en vier video’s (1985–2024) waarin persoonlijke tijd en klimaattijd elkaar kruisen als twee lijnen die dezelfde horizon tegemoet lopen.

​

Elk werk bestaat uit vier constante elementen: de KNMI-klimaatstreepjescode van het jaar, een foto van de kunstenaar uit datzelfde jaar en fragmenten en covers van de KNMI-jaarverslagen* waarin de taal rondom klimaat langzaam verschuift van constatering naar waarschuwing voor een dreigende verandering.

 

Door deze persoonlijke en klimaattijdlijnen naast elkaar te leggen, ontstaat een scherpe spanning: terwijl een individu volwassen wordt, kleuren de klimaatstreepjes onverbiddelijk warmer. De reeks maakt voelbaar dat klimaatverandering geen abstract toekomstbeeld is, maar een proces dat zich gedurende één leven voltrekt — zichtbaar, meetbaar en niet langer te negeren.

 

De serie laat ook de complexiteit van klimaatverandering zien. Een jaar dat gemiddeld het warmste tot dan toe is, kan tegelijk een winter hebben waarin geschaatst wordt. Een droog jaar kan samengaan met extreme neerslag. Klimaat gaat over gemiddelden van jaren en decennia; de menselijke ervaring van weer gaat over dagen, seizoenen, hooguit een paar jaar. Juist daar, in dat verschil in schaal, kan verlies aan urgentie ontstaan.

​

Samen vormen de collages een poëtisch archief: een levensloop die zich ontvouwt binnen een wereld die voelbaar verschuift, waar nog te weinig verandering plaatsvindt, met gevolgen die zich nog maar deels laten begrijpen en voelen.

 

*De KNMI jaarverslagen van 2013 en 2014 zijn niet in te zien, dus hier zijn beelden gebruikt van de website van het KNMI en de Klimaatscenario’s ’14.